เมื่อเจ้ากิ๊ก...เจ็บครีบ!!
อัพย้อน..วันเกิด
สุขสันต์วันเกิด...(Happy Birth Day to Me..)
อีกไม่กี่วัน..ก็เลขสามแล้วอ่ะTT
ได้แต่..เก็บไว้ในใจ
สวัสดีความรัก^^
เพราะหัวใจ...ไม่มีเหตุผล
Thanks for my 's puppy love!!!
puppy love!!
15 YEARS SIT + เอารูปเด็กๆมาอวดค่า^^
แวะมาอัพเดทอาการน้องปลาค่ะ^^
ในวันที่น้องปลาป่วย!!!
เสียใจ..กับการตัดสินใจ
วันนี้เจ้าซาบะไม่สบายยยย
พรุ่งนี้เกรดออกแว้วววว!!!
เจ้ากิ๊กกับซูชิ..ได้ฤกษ์ได้บ้านใหม่และเพื่อนใหม่
ภารกิจในวันอาทิตย์...เย้วๆๆๆ
Each Other
รักคนที่เราไม่ใช่สำหรับเค้าVSรักคนที่เค้าไม่ใช่สำหรับเรา
อัพไดวันนี้
คิดถึง..ไม่ถึง & ของเล่นใหม่เจ้ากิ๊กกะเจ้ากิ๊ง
อย่ากักขังกันด้วยความเกรงใจ
เจ้าเงินเจ้าทอง...ไปสบายแล้วน๊า!!
มีแต่คิดถึง...ได้แต่คิดถึง
วันแห่งความรัก...ก็คือวันธรรมดาของผู้หญิงคนนึง
ไว้อาลัยให้เจ้ากุ๊กกู๋...
ออกไปดูข้างนอก...แล้วบอกตัวเองเอาไว้
อัพไดฯย้อนไปวันอาทิตย์
วันแรกที่...เราอยู่ด้วยกัน..อิอิ
อัพเดท..วันพุธ
วันหวยออก...และวันที่ไม่ค่อยสบายยยย
จุดจบ...ของเส้นขนาน
รบกับคนดีแต่เช้า...แอบโมโหที่ตำรวจตั้งด่านตรงป้ายรถเมล์
ขอบคุณสำหรับคำอวยพรให้คนดีนะคะ
สุขสันต์วันเกิด...หมวดคนดี
เริ่ม..ต้นสัปดาห์กับอาการอ่อนเพลีย
แอบอัพ...ก่อนเลิกงาน
ตื่นแต่เช้า...เพื่อพบความสุข...จากการให้
แล้วคดีก็จบลง...กรรมสนองคนก่อ..




อัพไดวันนี้

ไปเที่ยวกันไหม...จะไปก็รีบไป..ไปกับพี่แล้วสบาย...อิอิ
วันนี้นั่งฟังแต่เพลงนี้...พึ่งจะได้ดู title หนังเรื่องเท่งโหน่งจีวรบิน..ทำเอาน้ำตาไหลพรากอีกแล้ว..อิอิ

เผลอแป๊บเดียว...นี่สุกานดาไม่ได้อัพไดฯเกือบอาทิตย์แล้วหรือเนี่ย...
มัวแต่แซวคนอื่นเค้าดองไดเค็ม...ตัวเองก็...เหมือนกันและฟระ..555

เอาล่ะ อัพเดทเรื่องราวที่ผ่านมารวมๆเลยแล้วกันค่ะ
ช่วงนี้เป็นช่วงนรกของเล็กอีกแล้ว...เพราะสิ้นเดือนหน้านี้..มีงานแฟร์ที่ต่างประเทศ
ทุกครั้งที่มีงานแฟร์..สุกานดาจะยุ่งมากเป็นพิเศษ..เพราะต้องเตรียมเอกสารอย่างเยอะ
บางทีก็มีคำถามนะว่า..นี่ตรูเป็นโปรแกรมเมอร์หรือเป็นฝ่ายส่งออกกันแน่ฟระ...
เหมือนคนเขียนโปรแกรมให้ตัวเองใช้งานอ่ะค่ะ 5555
แต่ว่า..ยังไงก็ต้องเขียน...เพราะอีกไม่นาน..เราก็ต้องไปจากที่นี่แล้ว...^^
เป็นธรรมดาของสัตว์โลก...เมื่อมีพบก็ต้องมีพรากอ่ะเน๊อะ...
ตอนนี้กำลังรอคำตอบจากที่ไปสมัครงานอยู่ค่ะ...
มันแน่นอนว่า..ถ้าเราก้าวไปข้างหน้า...มันต้องมีสิ่งที่ดีกว่านี้อยู่แล้ว...
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง...เราก็ต้องมั่นใจที่จะเดินไปข้างหน้า...
จุดประสงค์ในใจเรามีอะไร..คืออะไร...ก็จงทำตาม...ในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจไว้

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วไปถือศีล 8 ช่วงเย็นที่วัดแถวที่ทำงานมา..
ทำได้แค่ไม่กี่วัน..สุกานดาก็สติแตกซะก่อน...
คือ..เล็กมาถือศีลที่วัดแล้วก็นอนที่วัดเลยอ่ะค่ะ...
ก็เอาเจ้าสองตัวแสบไปฝากไว้ที่พี่ชาย...
แล้วก็พยายามใช้ชีวิตอย่างปกติ..อย่างคนถือศีล...
อย่างนึงที่ได้...เล็กว่าเล็กมีสมาธิในการจัดการเรื่องต่างๆได้ดีขึ้นนะ
แม้จะรู้ว่า..การสอนของที่นี่..คือวิชา "ธรรมกาย"
พระพุทธเจ้าสอนว่า...จงใช้ศรัทธา...คู่กับปัญญา...
ดังนั้นการเรียนในหลายๆวิชา...เล็กก็ต้องใช้ปัญญาประกอบด้วย^^
หลังจากใกล้จะจบคอร์สที่เข้าไปถือศีล...อยู่ดีๆสุกานดาก็สติแตก..
ไม่ได้สติแตกอะไรหรอกค่ะ...แค่รู้สึกโมโห..จนทนไม่ไหวก็เลยเก็บกระเป๋ากลับบ้านก่อนเท่านั้นเอง
สาเหตุนั้นคือ...วันแรกที่เล็กเข้าไปที่วัดนั้นก็เป็นเวลาดึกแล้ว..กว่าจะได้นอนก็ห้าทุ่มกว่าๆ...
แล้วกิจกรรมคือ..ต้องตื่นตั้งแต่ 04.30 เพื่อมาทำวัตรเช้า...
คือ..ตอนนั้นรู้สึกเหนื่อยๆง่วงๆ...แล้วตั้งแต่ก่อนตีสี่..น้องที่มาบวชที่นอนข้างๆก็นอนคุยโทรศัพท์
ตอนนั้นความรู้สึก..แบบ..เหนื่อยแล้วมาเจอแบบนี้อีก..นอนไม่หลับเลยอ่ะ...
คืนที่สองก็...นอนหลับนะ...แต่เด็กคนนี้ก็ยังคุยโทรฯตั้งแต่เช้ามืด..
แล้ว..ลักษณะน้องเค้า..ค่อนข้างไม่ค่อยมีสัมมาคารวะ...
เลย..ไม่ค่อยอยากคุยน่ะค่ะ..อุอุ...
ที่เล็กบอกว่าสติแตก..อาจจะเพราะคำพูดที่ไม่มีสัมมาคารวะของเด็กคนนี้
แล้วถ้าเล็กไม่กลับบ้าน..เล็กก็ไม่รับรองความปลอดภัยว่า..
ถ้าเด็กคนนี้ยังนอนคุยโทรศัพท์แบบไม่เกรงใจใครอยู่อีก...เล็กอาจจะเหวี่ยงก็ได้..ใครจะรู้
เพราะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...เลยตัดสินใจตัดปัญหาโดยการกลับบ้านดีกว่า
เพราะขืนยังอยู่...สุกานดาอาจจะได้ตบเด็กก็ได้...(โหดไปไหม๊เนี่ย อิอิ)
ปล่อยให้มาร..เค้าคิดว่าการกระทำเค้าถูกต้องไปก็แล้วกัน...เพราะยังไง..ทำแบบนี้คุณก็ไม่ได้บุญอยู่ดี
เอาล่ะ...เปลี่ยนเรื่องดีก่าเน๊อะ

ตอนนี้เจ้ากุ๊งกิ๊งไปสบายอีกตัวแล้วค่ะ...
เล็กไปรับมันช้าไป...ตอนแรกตั้งใจจะฝากไว้กับพี่แค่วันอาทิตย์
แต่พอดี....พี่ชายไม่สะดวก..เค้าเลยให้ไปรับวันจันทร์
แล้ววันจันทร์...มันก็ไปสบายซะแล้ว...TT
ขอโทษนะ...ถ้าเราไปรับเจ้าตั้งแต่วันอาทิตย์...เจ้าอาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็ได้
ประคบประหงมกันมาเป็นแรมเดือน...
ไม่รู้ว่าเจ้ากิ๊ก...จะคิดถึงเจ้ากิ๊งบ้างหรือเปล่านะ...
ความผูกพัน...ความคิดถึง...แม้จะไม่ใช่ตัวโปรด...แต่ก็...ทำให้เศร้าได้

14วันเต็มๆแล้วสินะ...ที่ไม่มีการติดต่อกัน...
ความคิดถึง...มันก็คง...ส่งผ่านไปกับลม...
ไม่รู้ว่า..จะได้รับหรือเปล่า...แต่เลือกที่จะอยู่นิ่งๆ
ถ้าเรายังมีบุญผูกพันกันอยู่....เวลา..จะทำให้เราได้กลับมาเจอกันเอง
แต่หากว่าเราหมดเวรหมดกรรมต่อกัน..ทำยังไง..เราก็ไม่สามารถมาเจอกันได้
คนดีของพี่...อยู่ที่ม๊อบ..ดูแลตัวเองด้วยนะ...
"พี่คิดถึงเรานะ...."

วันนี้รู้สึกจะเขียนไดฯด้วยอารมณ์เหงาๆปนเศร้าจังเลย...ใครผ่านมาอ่าน..อย่าพึ่งหดหู่กันนะคะ
มันก็เป็นเพียงแค่อารมณ์นึง...ที่เล็กรู้สึกก็เท่านั้นเอง...
เล็กก็คิดถึงทุกคนนะคะ...ถ้าว่างจากงาน..จะพยายามตามอ่านไดฯที่ติดค้างจ้า
แวะมาเคาะเรียกกันได้เสมอจ้า

     Share

<< คิดถึง..ไม่ถึง & ของเล่นใหม่เจ้ากิ๊กกะเจ้ากิ๊งรักคนที่เราไม่ใช่สำหรับเค้าVSรักคนที่เค้าไม่ใช่สำหรับเรา >>

Posted on Wed 9 Mar 2011 18:06


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh