ได้แต่..เก็บไว้ในใจ
สวัสดีความรัก^^
เพราะหัวใจ...ไม่มีเหตุผล
Thanks for my 's puppy love!!!
puppy love!!
15 YEARS SIT + เอารูปเด็กๆมาอวดค่า^^
แวะมาอัพเดทอาการน้องปลาค่ะ^^
ในวันที่น้องปลาป่วย!!!
เสียใจ..กับการตัดสินใจ
วันนี้เจ้าซาบะไม่สบายยยย
พรุ่งนี้เกรดออกแว้วววว!!!
เจ้ากิ๊กกับซูชิ..ได้ฤกษ์ได้บ้านใหม่และเพื่อนใหม่
ภารกิจในวันอาทิตย์...เย้วๆๆๆ
Each Other
รักคนที่เราไม่ใช่สำหรับเค้าVSรักคนที่เค้าไม่ใช่สำหรับเรา
อัพไดวันนี้
คิดถึง..ไม่ถึง & ของเล่นใหม่เจ้ากิ๊กกะเจ้ากิ๊ง
อย่ากักขังกันด้วยความเกรงใจ
เจ้าเงินเจ้าทอง...ไปสบายแล้วน๊า!!
มีแต่คิดถึง...ได้แต่คิดถึง
วันแห่งความรัก...ก็คือวันธรรมดาของผู้หญิงคนนึง
ไว้อาลัยให้เจ้ากุ๊กกู๋...
ออกไปดูข้างนอก...แล้วบอกตัวเองเอาไว้
อัพไดฯย้อนไปวันอาทิตย์
วันแรกที่...เราอยู่ด้วยกัน..อิอิ
อัพเดท..วันพุธ
วันหวยออก...และวันที่ไม่ค่อยสบายยยย
จุดจบ...ของเส้นขนาน
รบกับคนดีแต่เช้า...แอบโมโหที่ตำรวจตั้งด่านตรงป้ายรถเมล์
ขอบคุณสำหรับคำอวยพรให้คนดีนะคะ
สุขสันต์วันเกิด...หมวดคนดี
เริ่ม..ต้นสัปดาห์กับอาการอ่อนเพลีย
แอบอัพ...ก่อนเลิกงาน
ตื่นแต่เช้า...เพื่อพบความสุข...จากการให้
แล้วคดีก็จบลง...กรรมสนองคนก่อ..
ความรัก...ก็เหมือนการปล่อยปลา
เป็นปลื้มมมมม
หายไวๆนะ...เข้มแข็งไว้!!
วันหยุดวันสุดท้าย...ไหว้พระทำบุญ




มีแต่คิดถึง...ได้แต่คิดถึง

มีแต่คิดถึง มีแต่คิดถึง...และบ่อยครั้งที่ทำให้เหงา...
คิดถึงเธอ...คิดถึงเธอ....

ในวันแห่งความรัก...ตอนเย็น...เห็นแต่คนถือดอกกุหลาบ...
แต่สิ่งที่เจ้าเล็กพกพา...คือ...น้ำมูกย้อย..และจามจนน่าเป็นห่วง
ระหว่างทางกลับบ้านใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง...อาการเป็นหวัดก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ตัดสินใจ..วันนี้นอนเร็วแล้วก็อัดยาไปหลายขนาน...ผลสรุปตอนเช้า..น๊อค5555
มึนหัววิ๊งวิ๊งจนยกหัวไม่ขึ้น...เฮ้อ...อนิจจาสุกานดาเอ๊ย...เป็นหนึ่งอาทิตย์หายหนึ่งอาทิตย์
วันนี้ก็เลยเกเรไม่มาทำงาน....แต่รู้สึกดี...ได้พักเต็มที่...อาการปวดหัวหายไป
น้ำมูกหายไป....แม้ว่าจะเจ็บคออยู่บ้าง..แต่ก็มีอาการไอน้อยกว่าเดิมเยอะ...
พยายามไม่ใช้เสียง...แม้ว่ามันจะจำเป็นในบางกรณีก็ตาม...เอาน่า...เน๊อะ

ความรู้สึกที่เรียกว่าคิดถึง...มันไม่สามารถลบเลือนออกจากหัวใจได้เลย
14วันเต็ม...ที่ไม่มีการพูดคุย...หรือการติดต่อกันทางใด...
อีกด้านนึงจะรู้ไหมนะ...ว่าผู้หญิงคนนี้คิดถึงขนาดไหน
ปล่อยให้ความคิด...ล่องลอยไป...จนทำให้ความรู้สึกบางอย่าง...เกิดขึ้นมา
...กดโทรหาเพื่อนชายที่เรียกว่าสนิทกัน ณ ระดับนึง...
"มด...ชั้นคิดถึงมันว่ะ...ชั้นอยากคุยกับมัน..แต่...ไม่รู้จะทำไง"
"แกก็แค่โทรไปขอโทษเค้า..แล้วก็บอกเค้าไปตรงๆว่าแกรู้สึกกับเค้ายังไงแค่นั้นเอง"
"ชั้นไม่กล้าว่ะ...ชั้นใช้คำพูดกับมันไว้ค่อนข้างแรงอ่ะ"
"แต่ถ้าไม่ลองทำก็ไม่รู้...มันกำลังจะไปใต้อีกไม่นานนี้...แกจะปล่อยให้มันลงไปแล้วไม่ได้มีโอกาสได้บอกมัน"
"หรือแกจะบอกมันไป...โดยที่ไม่สนใจคำตอบอะไรของมัน..."
"ไม่ว่าจะมันจะรู้สึกยังไงกับแก....มันก็เท่าทุนไม่ใช่หรอวะ..."
"ถ้ามันลงใต้แล้ว...มันเกิดไม่ได้มีโอกาสเจอแกอีกตลอดชีวิต...ถึงตอนนั้น..แกจะเสียใจที่ไม่ได้พูดออกไปนะ"
คำพูดต่างๆเหล่านี้...มันทำให้เล็กคิดมาก....
ก่อนที่อะไรจะสายเกินไป...เราไม่ได้ต้องการได้อะไรกลับคืนมานี่นะ
พูดออกไป...อย่างน้อยก็ได้ทำให้เค้ารับรู้...
"เส้นขนานที่ไม่สามารถมาบรรจบกันได้....แต่ก็ยังรับรู้ได้ว่า...อีกเส้นนึง...ยังมีความสุขดีอยู่"
เพียงเท่านี้...มันก็น่าดีใจและสุขใจแล้ว...
หลังจากเหตุการณ์ม๊อบจบ...เส้นขนานอีกเส้น...ก็ต้องไปอยู่ที่นราธิวาสแล้วจริงๆ
ไม่อยากใจหาย...แต่ก็อดไม่ได้...

พี่คิดถึงหมวดนะ...พี่รู้ว่าหมวดคงไม่ได้เข้ามาอ่านไดฯพี่หรอก...
แต่พี่ก็แค่อยากระบายความรู้สึกของพี่ตอนนี้...
พี่รู้ว่าหมวดมีคนของหมวดแล้ว...แต่พี่ไม่ได้ต้องการครอบครองหมวด
เพียงแค่พี่ยังสามารถรับรู้ได้ว่าหมวดคนดีของพี่...ยังมีชีวิตและมีความสุขดีอยู่...แค่นี้ก็เพียงพอ
พี่กลัว...กลัวว่าเหตุการณ์...มันจะพรากเส้นขนานอีกเส้นไป...
พี่ถึงได้ตัดสินใจ....ที่เลือกที่จะบอกความรู้สึกดีๆไป....
ขอบคุณนะที่ไม่โกรธพี่น่ะ....ถึงแม้บางคำพูดพี่อาจจะพูดแรง...แต่หมวดก็ไม่โกรธพี่...ขอบคุณมากนะ

     Share

<< วันแห่งความรัก...ก็คือวันธรรมดาของผู้หญิงคนนึงเจ้าเงินเจ้าทอง...ไปสบายแล้วน๊า!! >>

Posted on Wed 16 Feb 2011 13:45


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh